ومن که عین سگ از سگ می ترسم و با این حال تنها با آن سگی همذات پنداری می کنم که در همسایگی مان لانه کرده است و فقط شب ها پارس می کند درست همان هنگام که پاسی از همه چیز گذشته است و به یاد می آورم که اولین موجوداتی که نسبت به صدای مهیب آسمان قرمبه عکس العمل نشان می دهند ماشین ها هستند که در کسری از ثانیه همنوایی عصرانه ی دزدگیر های الکترونیکی به گوش می رسد و خیابان های منشعب از میدان ونک را آب فرا گرفته است انگار که ماشین ها از ترس خودشان را خیس کرده باشند و دیگر برای من یک فرض مسلم است که تهران یک پارکینگ بزرگ است و به موازاتش یک گالری وخوش به حال آن کسی که می تواند افسردگی عمیق اش را در پارکینگ گالری خانه اش به خورد جوان هایی بدهد که ابر را هنوزهم به شکل میغ می بینند ودر این گیر و دار روایت مرگ زنی بر اثر فرو رفتن میخ در تنش آنهم پشت در، آقای باب دیلان تولد 66 سالگی اش را جشن می گیرد که این شاید بهترین زمان ممکن باشد برای برگشتن و به پشت سر نگاه کردن حتی به روایت روزنامه ها و من که همیشه از متولد شدن در کافه ها حالم به هم خورده است به خودم قول می دهم که اگر 66 ساله شدم 66 شمع کیک تولدم را روی میز شماره ی 6 فوت کنم و بعد هم می توانم با قلبی مطمئن و دلی آرام فوت شوم و به خودم قول می دهم که حتی اگر از همین الان یک پایم لب گور باشد و یک چشمم خیره به بهرام، تو را پیک رساندن سلام به پدرت قرار ندهم و با همه ی اینها به شرفم سوگند می خورم که من و تو اگردر کنار هم باشیم حتی اگر شده پشت یک میز بیش از هر چیز به همان زیگیلی می مانیم که من وسوسه ی نشان دادنش را به عالم و آدم داشته ام آنچنان که کسی جرات نزدیک شدن به ما را نداشته باشد و تو اگر حتی بخواهی مرا با چشم هایت قورت بدهی من همان سیبیلی می شوم برایت که به خاطر سبز شدنش بر پشت لبانت فرسنگ ها راه را کوبیده ای تا اینجا

--------------------------------------------------------------------------------------

شرح عکس) آقای برایان تریسی خالق 380هزار تومنی کتاب "قورباغه را قورت بده" که همین روزها در تهران چسبید به دیوار و سبیل که کار یکی از شهروندان دوشان نمای پایتخت می باشد